28 czerwiec | Mój rajdowy dekalog
Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że nie aspiruje do miana autorytetu. Nie mam wielkiego doświadczenia, nie mam wielu sukcesów na swoim koncie. Jednak podczas dziesiątków godzin treningów i kilkudziesięciu startów w imprezach wytrzymałościowych wyklarowała mi się lista zasad, których staram się przestrzegać, pielęgnować i rozwijać. Nie jest to zbiór idealny. Każdy może zmienić moje punkty albo dopisać swoje. Chciałbym, żeby ten dekalog był otwarty, niech nie będą to tylko moje przemyślenia, ale i Wasze, ludzi którzy również startują i mają nieco inną perspektywę niż ja. Czytajcie, komentujcie i proponujcie poprawki.
- Po pierwsze… Nie poddawaj się! Nigdy!
- Po drugie… Drużyna jest wszystkim.
- Po trzecie… Głowa umiera ostatnia.
- Po czwarte… Dbaj o stopy.
- Po piąte… Kompas Twoim przyjacielem.
- Po szóste… Mierz siły na zamiary.
- Po siódme… Bez treningu daleko nie zajedziesz.
- Po ósme… Cierpliwość.
- Po dziewiąte… Mierz wysoko.
- Po dziesiąte… Baw się dobrze!
To dopiero 15 godzina rajdu. Jestem na skraju podjęcia brzemiennej w skutkach decyzji. Gdzieś w środku już podjąłem decyzję. Teraz tylko zwlekam z przekazaniem jej mojemu partnerowi. W końcu nieśmiało wyduszam z siebie… przepraszam, ale ja rezygnuje. Będę później tego żałował. Żałuję do tej pory… Każdy z Was kto musiał wycofać się z rajdu zna to potworne uczucie. Poczucie wstydu, żalu, złości, gniewu, smutku… Niestety nie raz i nie dwa rezygnowałem, odczułem więc na sobie cały ten emocjonalny miszmasz. W chwilach słabości na trasie, gdy przyjdzie nam zmagać się z tą natrętną myślą „a może się wycofać?” warto przypomnieć sobie chwilę kiedy zrezygnowaliśmy, przywrócić to uczucie fatalnego nastroju po rezygnacji.
Niech będzie to motywacją do dalszego wysiłku i pokonania trasy mimo skrajnego zmęczenia, odcisków i innych niedogodności. Ból mija, świadomość porażki pozostaje na zawsze. Warto o tym pamiętać.
W rajdach przygodowych zasady są proste, startujemy w teamie. Czy będziemy mieli jednego partnera czy trójke, nieważne. W momencie podjęcia decyzji o starcie zespołowym przestajemy być jednostką, a stajemy się częścią organizmu, który tylko wtedy dotrwa do końca gdy wszystkie jego elementy będą zgodnie współpracowały. Moje doświadczenie ze startów zespołowych jest dość nikłe. Jednak już podczas tych kilku rajdów zdążyłem się przekonać, że tylko zgodna współpraca da nam sukces.
Umiejętność wspólnego napierania zdobywa się wraz z doświadczeniem. To nie jest łatwa sztuka, zwłaszcza jak ktoś wcześniej sporo startował indywidualnie. Pamiętajmy, że start drużynowy to nie jest indywidualny rajd. Banał, ale tak często się o tym zapomina. Jestem tego dobitnym przykładem. Zamiast skupić się na drużynie za często myślę o sobie.
Ekstremalny wysiłek to nie tylko próba dla naszego organizmu. Egzaminowi podlega przede wszystkim nasza odporność psychiczna. „Głowa umiera ostatnia” tym zdaniem próbował dopingować mnie kolega na polskim Maratonie Piasków. Doping okazał się skuteczny bo mimo ogromnego bólu spowodowanego odciskami udało mi się ukończyć zawody, choć nie raz i nie dwa myślałem o rezygnacji.
Zdałem sobie sprawę, że w naszej głowie tkwi ogromny potencjał. Rajdy ekstremalne to balansowanie na granicy wytrzymałości. Bez mocnej „głowy” nie mamy co marzyć o sukcesach. Głowa umiera ostatnia!
Ręka do góry kto nie miał odcisków? Nie widzę nikogo… Długi dystans nieodłącznie wiąże się z meczarnią stóp. Z reguły nie zdarza się żeby ból mięśni był tak silny, że dalsze kontynuowanie zawodów jest wręcz niemożliwe (chyba, że złapiemy kontuzję), natomiast na odciskach poległo już wiele osób (wstyd się przyznać, ale mi zdarzało się to wielokrotnie). Pamiętaj, że z bólem da się żyć. Jeśli ból nie jest związany z kontuzją a „tylko” z ogromnym odciskiem to nic nie zwalnia Cię z zasady nr. 2. Nie poddawaj się. Pamiętasz? Głowa umiera ostatnia.
Specyfika rajdów przygodowych czy setek na orientację zakłada umiejętność orientowania się w terenie. Obok żelaznej kondycji trenować musimy nawigację. Bez tego ani rusz! Samotni biegacze, którzy nie opanowali tego elementu będą wpadać we frustrację, gdy po raz kolejny stracą cenny czas. Drużyna bez dobrego nawigatora to jak statek bez steru.
Nawigacja to element często pomijany i lekceważony, ale to właśnie w niej tkwi klucz do zwycięstw. Dlaczego traktujemy ją po macoszemu (ja również, a może i przede wszystkim ja, łamię tą zasadę…)?
Oglądając w telewizji popisy takiego wirtuoza futbolu jak Ronaldinho możemy wyobrażać sobie, że mamy takie umiejętności jak on, wyjście na prawdziwe boisko szybko jednak zrewiduje nasze marzenia. Między nim a nami jest granica, której nie da się przekroczyć. Tak samo jak nigdy nie będziemy biegać tak szybko jak Paul Tergat. Zapomnijmy o tym! Mamy swój potencjał, naszym celem jest wykorzystanie go w 100%. Zbyt wielkie ambicje i brak potencjału, który umożliwiałby nam ich spełnienie zapędzą nas tylko we frustrację. Będziemy trenować coraz ciężej ale wyników na miarę naszych oczekiwań nigdy nie osiągniemy.
Pozostaje nam określenie pułapu naszych możliwości i praca, praca i praca! Poświęceniem można osiągnąć naprawdę wiele.
Gdy już określimy nasze możliwości i określimy nasze cele pozostanie nam tylko, albo aż trening. Bez tego ani rusz. Owszem, można kończyć zawody bez przygotowania, przecież “psycha” potrafi wiele znieść. Po jednak katować swój organizm? Przecież w perspektywie mamy kolejne starty.
Skuteczny plan treningowy potrafi zdziałać cuda. Po solidnie przepracowanej zimie z pewnością zobaczysz efekty.
Do tej pory chciałem widzieć rezultaty na „już”. Myślałem, że idąc na skróty szybciej osiągnę sukces. Jeśli nie jesteś wybitnym talentem to pozostaje Ci praca, praca i jeszcze raz praca. To zaprocentuje. Wyznacz sobie rozsądny cel i dąż do niego. Dla cierpliwych czekają nagrody.
To jak z tym graniem na remis… Porażka murowana. Mierzmy wysoko! Stopniowo podwyższajmy sobie poprzeczkę. Ukończenie, taki a taki czas, miejsce w pierwszej dziesiątce, podium, a wreszcie zwycięstwo! Zaprzyjaźnij się z ambicją, najlepiej tą większą aniżeli mniejszą. Niech napędza Cię chęć samodoskonalenia się. Oczywiście jeśli lubisz rywalizację bo jeśli startujesz tylko dla samej przyjemności pokonywania dystansu to przede wszystkim skoncentruj się na zasadzie dziesiątej.
I ostatnie ale nie mniej ważne, rajdy to musi być przyjemność. Wiem, że czasem wyjście na trening może sprawiać problemy, bo pada deszcz, bo jesteś zmęczony… Na zawodach nie ma lekko, wszystko boli, a do mety daleko. Ale jednak mimo to nadal to robisz, jeśli masz z tego frajdę to jest dobrze, jeśli nie… To po co w ogóle czytasz ten tekst? Zajmij się czymś innym. Ostatnio bardzo popularna jest np. ikebana 
.
Jak wyglądają Wasze propozycje?
Popularity: 19% [?]
Komentarze
2 Odpowiedzi do “Mój rajdowy dekalog”
Skomentuj
-
Polecam:
Zapraszam na zakupy do NBR! -
Subskrybcja:
-
Szukaj:
-
About:
O mnie:
Nazywam się Grzegorz Łuczko i jestem uzależniony. Bez codziennej dawki endorfin nie potrafię normalnie funkcjonować. Gdy nie biegam pogrążam się w depresji. Mam wielkie ambicje i chciałbym być najlepszy. Brak talentu nadrabiam poświęceniem. Na razie średnio mi to wszystko wychodzi ale nie poddaje się, bo wierzę, że marzenia się spełniają. Mimo wszystko...
O blogu:
Interesują mnie adventure racing czyli rajdy przygodowe, maratony piesze, mtb oraz cała masa innych ekstremalnych sportów. Sam również startuję, więc na pewno nie zabraknie wpisów na temat moich przygotowań oraz startów w zespole raidteam.pl. Mottem tego bloga będzie hasło "im ciężej tym lepiej". Poszukuję nowych wyzwań! Zapraszam do lektury! -
WSPARCIE:
Podziel się życiem! -
Ostatnie wpisy: - Ostatnie komentarze:
Edek: Witam Was panowie komandosi.Wpadłem na te stronę przypadkowo i bardzo się uradowałem, ...
Duch: To może niech Grzesiek przydzieli nam prawa do tworzenia nowych postów - sami coś napiszemy...
Marcin: Twoją relację z tego biegu przeczytałem jako pierwszą. Do Twojej relacji wracałem najczęściej. Czytając Twoją...
Klayman: Eee, tam. Grzesiek po prostu doszedł do wniosku, że jak sam nie będzie pisał, to...
borman: jip, Memoriał pk4.pl, to brzmi całkiem rozsądnie . Przyszedł mi niecny plan do głowy, aby... -
Kategorie:
-
Archiwum:
- grudzień 2011
- listopad 2011
- październik 2011
- wrzesień 2011
- sierpień 2011
- lipiec 2011
- maj 2011
- kwiecień 2011
- marzec 2011
- luty 2011
- styczeń 2011
- grudzień 2010
- listopad 2010
- październik 2010
- wrzesień 2010
- sierpień 2010
- lipiec 2010
- czerwiec 2010
- maj 2010
- kwiecień 2010
- marzec 2010
- luty 2010
- styczeń 2010
- grudzień 2009
- listopad 2009
- październik 2009
- wrzesień 2009
- sierpień 2009
- lipiec 2009
- czerwiec 2009
- maj 2009
- kwiecień 2009
- marzec 2009
- luty 2009
- styczeń 2009
- grudzień 2008
- listopad 2008
- październik 2008
- wrzesień 2008
- sierpień 2008
- lipiec 2008
- czerwiec 2008
- maj 2008
- kwiecień 2008
- marzec 2008
- luty 2008
- styczeń 2008
- grudzień 2007
- listopad 2007
- październik 2007
- wrzesień 2007
- sierpień 2007
- lipiec 2007
- czerwiec 2007
- maj 2007
- kwiecień 2007
- marzec 2007
-
Polecam:
-
Admin:
moj dekalog to ten mojzeszowy
tak powaznie, mam w zasadzie tylko jedna regule, dopoki jest kilokaloria mocy napierac do przodu
Twoja reguła jest mniej więcej zgodna z moim pierwszym przykazaniem. Dlatego też dałem je na sam początek bo też uważam, że to podstawa w rajdach.
Gdyby jeszcze zawsze udawało się ją egzekwować
.